ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಜ್ಞಾನದೋಣಿ ಯಲ್ಲಿ ಈಜಿ

ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆ

*ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನ ಜ್ಞಾನದೋಣಿ*

ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಾಲಗಣನೆಯ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯವಲ್ಲ; ಇದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಸಂಧಿಕಾಲ. ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಮಂಟಪವೆಂಬ ಜ್ಞಾನದ ಸಂಸತ್ತು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿತ್ತು. ಜಾತಿ, ವರ್ಗ, ಲಿಂಗದ ಎಲ್ಲೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕರಗಿ, ಸತ್ಯದ ಹೊಸ ಸೂರ್ಯನು ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಈ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಗಭದ್ರೆಯ ತಟದ ಶಿವಪುರ (ಇಂದಿನ ಚೌಡದಾನಪುರ) ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಂಬಿಗ ತನ್ನ ದೋಣಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯನ್ನೇ ದಾಟಿಸುವ ಜ್ಞಾನದ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆತನೇ ನಿಜಶರಣ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ.

ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅಂಬಿಗ (ದೋಣಿಚಾಲಕ) ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೋಪಾನದ ಕೆಳಗಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಈ ಸಮುದಾಯದವರ ಕಾಯಕ ನದಿ ದಾಟಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಚೌಡಯ್ಯ ದೊಡ್ಡವರಾದಾಗ ನದಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜಾತಿಯ ಕತ್ತಲನ್ನೂ, ಮೌಢ್ಯದ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ ದಾಟಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತೋರಿದರು.
*ಅಂಬಿಗ ಅಂಬಿಗ ಎಂದು ಕುಂದ* *ನುಡಿಯದಿರು*,
*ನಂಬಿದರೆ ಒಂದೆ ಹುಟ್ಟಲಿ ಕಡೆಯ* *ಹಾಯಿಸುವನಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ*

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ತಂದೆಯ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನದಿಯ ಆಟವನ್ನು ಕಂಡ ಚೌಡಯ್ಯನವರಿಗೆ ನೀರು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ನದಿಯು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ, ಪರಿಯನಿಗೂ ಒಂದೇ ತಂಪನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಸತ್ಯ ಅವರ ಒಳಗೇ ಬೇರೂರಿತ್ತು. ಅವರ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು: “ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ನದಿಯ ನೀರಿನಂತೆ ಏಕೆ ಕರಗಿಸಬಾರದು?”

ಚೌಡಯ್ಯನವರಿಗೆ ಕಾಯಕ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ದಡದಿಂದ ದಡಕ್ಕೆ ದೋಣಿ ನಡೆಸುವಾಗಲೂ ಅವರು ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೋಣಿಯ ಚಲನೆ ಜೀವನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ವಿವಿಧ ಬಗೆಯವರು: ಕೆಲವರು ಅಹಂಕಾರದ ಮೂಟೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಭಯದ ನಡುಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಸಂದೇಹದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಚೌಡಯ್ಯನವರು ದೋಣಿಯ ಹುಟ್ಟು ಹಿಡಿದಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ನೀರನ್ನು ಸೀಳುವ ಸಾಧನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಆಯುಧವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವನಾಮದ ಗುಂಗು, ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ವಕ್ರತೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಅಬ್ಬರ ಸದಾ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಶಿವಪುರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಉತ್ಸವ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಅದ್ದೂರಿ ಅಲಂಕಾರ. ಬಣ್ಣದ ಕಮಾನುಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹಾರಗಳು, ಮಂತ್ರೋಚ್ಛಾರಣೆಯ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ಘಮ. ಊರಿನ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಜಾತಿಯವರು ಉಪ್ಪರಿಗೆ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಚೌಡಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ದೋಣಿಯನ್ನು ದಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ನೇರವಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನಡೆದರು.

“ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ತಡೆದರು ಪೂಜಾರಿಗಳು.

ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಿಡಿ ಕಾರಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಎದೆಗೆ ಕೈಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗುಡುಗಿದರು:

ಕೆರೆಯ ನೀರ ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ, ವರವ ಪಡೆದವರೆಲ್ಲರೂ
ಹಿರಿಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ? ಹಿರಿಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ?
ತಮ್ಮ ಬಸವನ ಮನೆಯ ಹೆಸರಳಿದವರನೇನೆಂಬೆ?
ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಾರೂ ಇಲ್ಲ!

ಜನರು ದಂಗುಬಡಿದು ನೋಡಿದರು. ಅವರು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲುವುದು ವ್ಯರ್ಥದ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಆ ನೀರನ್ನು ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿಸುವವನೇ ನಿಜದ ಕಾಯಕಯೋಗಿ. ನಿಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಲ್ಲಿನ ಲಿಂಗಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ದೋಣಿಯ ಹಲಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ಶಿವನು ನೂರುಪಟ್ಟು ನಿಜವಾದವನು.

ಬಹುಶಃ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶವೆಂದರೆ ನದಿಯ ಸುಳಿಯೊಂದಿಗಿನ ಆ ಮುಖಾಮುಖಿ.

ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮತ್ತು ಜಂಗಮರು ಚೌಡಯ್ಯನವರ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮನ್ನು “ಮಹಾಪಂಡಿತರು” ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮೈಭಾಷೆ, ಮಾತಿನ ಅಹಂಕಾರ, ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ನೋಡುವ ನೋಟ – ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರು.

ದೋಣಿ ನದಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಿರುಸಾದ ಸುಳಿಯೊಂದು ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಳಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಚೌಡಯ್ಯನವರು ದೋಣಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಹುಟ್ಟನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮೀಕ್ಷಿಸಿದರು.

“ಸ್ವಾಮಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ವೇದ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಪುರಾಣ – ಇವು ನಿಮಗೆ ಈ ಸುಳಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸಬಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬೆಕ್ಕಸಬೆಚ್ಚಾಗಿ, “ನಾವು ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ದೋಣಿ ನಡೆಸುವುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಗೋಗರೆದ.

ಚೌಡಯ್ಯನವರು ನಕ್ಕರು. ಅದು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ನಗುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರದ ಕೊನೆಯನ್ನು ಕಾಣುವ ತಾತ್ವಿಕ ನಗುವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು:

“ವೇದವನೋದಿದವನು ವಿಪ್ರನಲ್ಲ, ಶಾಸ್ತ್ರವ ಕೇಳಿದವನು ಶಾಣೆಯನಲ್ಲ…
ಸತ್ಯವ ನುಡಿವವನೇ ಸದಾಶಿವನ ನಂದಿ ನೋಡಿರೆಂದ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ.”

ನಂತರ ಒಂದೇ ಹುಟ್ಟಿನ ಆಘಾತದಿಂದ ದೋಣಿಯನ್ನು ಸುಳಿಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿದರು. ದಡ ಸೇರಿದ ಬಳಿಕ, ಆ ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗೆ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಸಂದೇಶ ಚುಟುಕಾಗಿತ್ತು: “ಕಾಗದದ ವಿದ್ಯೆ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಲಾರದು. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುವ ವಿವೇಕವೇ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯೆ. ನಿಮ್ಮ ಓದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ದೊಡ್ಡವರೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯಕವಾಗಿದೆ, ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸಲಲ್ಲ.”

ಚೌಡಯ್ಯನವರನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು “ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಿಷ್ಠ ಶರಣ” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜ, ಅವರಿಗೆ ಕಪಟ, ಮೌಢ್ಯ, ದುರಹಂಕಾರ ಕಂಡರೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಸಿಟ್ಟು ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಸಮಾಜದ ಕುರುಡು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುವ ಸಾಹಸಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಖಡ್ಗದಂತೆ ಹರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕತ್ತರಿಸಿದ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುವ ಕೃಪೆಯೂ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಶ್ರೀಮಂತ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿ, ಚೌಡಯ್ಯನವರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ನೀವು ಅಂಬಿಗರು, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಕುಲ ಕೆಳಗಿನದೇ” ಎಂದು ಬಡಿವಾರ ಮಾಡಿದ.

ಚೌಡಯ್ಯನವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು: “ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವಿಕರು ನದಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದರು? ಅವರಿಗೆ ದೋಣಿ ಮತ್ತು ಅಂಬಿಗ ಬೇಕಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕುಲ ನಿನ್ನ ಕುಲಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗಿನದಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ದಡ ಸೇರಿಸದೆ ನದಿಯಲ್ಲೇ ಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಾಯಕ ನೀನು ದಾಟಬೇಕೆಂಬುದೇ ಹೊರತು ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಅಲ್ಲ.”

ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ.

*ಬಸವಣ್ಣನವರೊಂದಿಗಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆ*:–
ಅನುಭವ ಮಂಟಪದ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಚೌಡಯ್ಯನವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಬಸವಣ್ಣನವರು ಅವರನ್ನು ತುಂಬಾ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಇಡೀ ಸಭೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಅನುಭವಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಮಾಜದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಮ್ಮೆ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಚೌಡಯ್ಯನವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಹೇಳಿದರು: “ಬಸವಣ್ಣ, ನಿಮ್ಮ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರೆಂಬ ತತ್ವವಿದೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಜಾತಿಯ ನೆರಳನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅವರ ನಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೊಂದು. ಇದನ್ನು ತಿದ್ದುವುದು ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.”

ಬಸವಣ್ಣನವರು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಬೀರಿ, “ಚೌಡಯ್ಯ, ನೀವೇ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಹುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಈ ಸುಳಿಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆಯಬೇಕು” ಎಂದರು.

ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಸುಮಾರು ೨೭೪ರಿಂದ ೨೭೯ರ ವರೆಗಿನ ವಚನಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಚನವೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಬೀಜ. ಅವುಗಳ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಭಾವಗಳು:

1.*ಕಾಯಕವೇ ಲಿಂಗಪೂಜೆ*: “ಕೈಯ ಕೆಲಸವೇ ಕೈಲಾಸ, ಬಾಯಿ ಮಾತೇ ಭಕ್ತಿ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು.

2.*ಅಹಂಕಾರದ ನಿರಾಕರಣೆ*: “ಅಹಂಕಾರದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲಾರದು” ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.

3.*ಭೇದಭಾವದ ವಿರುದ್ಧ ವಿದ್ರೋಹ*: “ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲ್ಲ ಹಸ್ತದ ಕೌಶಲದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗುತ್ತಾನೆ” ಎಂಬುದು ಅವರ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿತ್ತು.

4.*ಇಷ್ಟಲಿಂಗದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ*: “ಇಷ್ಟಲಿಂಗ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದು ಎದೆಯೊಳಗಡೆ ಇರುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು” ಎಂದು ಬೋಧಿಸಿದರು.

ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಾಖಲೆಗಳು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಐತಿಹ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ, ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಅವರು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು. ತಮ್ಮ ದೋಣಿಯನ್ನು ತುಂಗಭದ್ರೆಗೆ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟು, ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಜನರಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಬೋಧೆ ಮಾಡಿದರು:

“ದೋಣಿ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು. ಸಾಯುವವರೆಗೆ ಕಲಿಯಬೇಕು, ಕಾಯಕ ಮಾಡಬೇಕು. ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಹರಿಯಲಿ.”

ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ಕೊನೆಯ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ್ದರು: “ನನಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಬೇಡ, ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾರ ಬೇಡ. ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಳಿತು ಜ್ಞಾನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿರಿ. ಅದುವೇ ನನ್ನ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ.”

ಇಂದು, 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ನಾವು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ವರ್ಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಯುಗದಲ್ಲೂ ಮೌಢ್ಯದ ಕತ್ತಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದೆ. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಬೋಧನೆಗಳು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಅವರ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಬಿಗ, ಮೊಗವೀರ, ಗಂಗಮತಸ್ಥ, ಕಬ್ಬೆರ, ಬೇಸ್ತ ಸಮುದಾಯದವರು ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಲ್ಲ. ಅವರು ಇಡೀ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂಪತ್ತು.

*ಪ್ರದರ್ಶನದ ಭಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಅವರ ಬರಹಗಳು*
*ಕಾಯಕದ ಘನತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ಸಂದೇಶಗಳು*
*ಎಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯರ ಸಮಾನತೆಯ ಘೋಷಣೆ*
*ಮಹಿಳೆಯರ ಸಬಲೀಕರಣದ ಸೂಚಕ ಮಾತುಗಳು*

ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಜೀವನ ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾಠಗಳು:

ಪಾಠ 1.*ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ* – ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಪೂಜೆಯೇ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು.

ಪಾಠ 2.*ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಧೈರ್ಯ* – ಅನ್ಯಾಯ ಕಂಡಾಗ ಮೌನವಾಗದೆ, ಚೌಡಯ್ಯನವರಂತೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವ ನೇರ ಮಾತಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪಾಠ 3.*ಬಾಹ್ಯಾಡಂಬರಕ್ಕಿಂತ ಅಂತರಂಗದ ಶುದ್ಧತೆ ಮುಖ್ಯ* – ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಸಹ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಪುಣ್ಯ.

ಪಾಠ 4.*ಎಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯರು ಸಮಾನರು* – ಹುಟ್ಟು, ಜಾತಿ, ವರ್ಗ, ಲಿಂಗ – ಇವುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಬಾರದು. ಪ್ರತಿ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲೂ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ಪಾಠ 5.*ಸಾವಿನವರೆಗೂ ಕಲಿಯಬೇಕು* – ಚೌಡಯ್ಯನವರಿಗೆ ಔಪಚಾರಿಕ ವಿದ್ಯೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಕಲಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ನಾವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸದಾ ಕುತೂಹಲಿಯಾಗಿರಬೇಕು.

ಇಂದು ತುಂಗಭದ್ರೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆ ದೋಣಿಯಿಲ್ಲ. ಆ ಹುಟ್ಟಿನ ಸದ್ದಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಸೇತುವೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರು ಕಟ್ಟಿದ ಜ್ಞಾನದ ಸೇತುವೆ ಇಂದಿಗೂ ಭದ್ರವಾಗಿದೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ವರ್ಗದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರನ್ನು ದಡ ಸೇರಿಸುವ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ದೋಣಿ ಇನ್ನೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಅವರ ದೇಹವು ಮಣ್ಣಾದರೂ ಅವರ ವಚನಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಅವು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ಕಾಯಕದಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ಸತ್ಯದ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.

“ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಾರೂ ಇಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ನಿಜ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ಅಜರಾಮರ. ಅವರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ವಿವೇಕ, ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಸಮಾನತೆಯ ದರ್ಶನ – ಇವು ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾವೂ ಚೌಡಯ್ಯನವರಂತೆ ನಮ್ಮ ಕಾಯಕವನ್ನು ಪೂಜೆಯಾಗಿಸೋಣ. ಸತ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಯುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರೋಣ. ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸೇವೆಯೇ ಶಿವನ ಸೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಜೀವನದ ಸ್ಮರಣೆ ನಮಗೆ ಸದಾ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿರಲಿ.

*ಷ.ಬ್ರ.ಡಾ.ಅಭಿನವ ರಾಮಲಿಂಗ ಶ್ರೀ*
📞 – 9341137882, 9845763534.